એ શમા ! ના કર પતંગાના જીવનની છેડછાડ, આગ કંઈ કરતી નથી કો’દી પવનની છેડછાડ. પુષ્પને ઓ ચૂંટનારા ! કંટકોનો ખ્યાલ કર, કંઈક ઝખ્મી થઈ ગયા કરતાં સુમનની છેડછાડ. ક્યાંક કહી દેશે થઈ વાચાળ મારી ઉર-કથા, ઓ હ્રદય ! રે’વા જ દેશે તું નયનની છેડછાડ. પ્રજળી ઊઠશે દિલનો અગ્નિ, અશ્રુઓ ઊભરી જશે, તું નયનથી કર નહિ મારા નયનની છેડછાડ. આવતાં તેઓ હશે મળવા મને તો અબઘડી, મોત ! બે પળ ધૈર્ય ધર, ના કર જીવનની છેડછાડ. જિંદગી આખીય રગદોળાઈ ચાલી ધૂળમાં, કબ્રની માટી ! હવે ના કર કહનની છેડછાડ. કંઈકના તાજા થશે ઝખ્મો ફરી આજે ‘વલી’, તું કરે કાં વેદના ભરપૂર કવનની છેડછાડ. * |