ગામથી દૂર એક જંગલ. બાજુમાં નાનો પહાડ. પહાડના કોતરોમાં ચામાચીડિયા ઊંધા માથે આખો દિવસ લટકેલા રહે. રાતનું અંધારું થતાં ગુફામાંથી ઊડતા બહાર નીકળી નાની મોટી જીવાત ખાય. સવારનું અજવાળું થતાં પાછા ફરી ઊંધા માથે લટકી જાય. એક ચામાચીડિયું આખી રાત ઊડાઊડ કરીને થાકી ગયું હતું. થોડી વાર ઊંધા માથે લટકી શકયું. પછી નીચે પડી ગયું. નીચે બેઠેલા એક નોળિયાએ તેને પકડવા તરાપ મારી. ચામાચીડિયું ત્યાંથી ભાગી ન શકયું. નોળિયાએ તેને પકડી લીધું. મને છોડી દો નોળિયાભાઈ ! ચામાચીડિયાએ વિનંતી કરી. નોળિયો કહે, હું તને કઈ રીતે છોડી શકું ? પંખીઓ અને નોળિયાને તો વેર છે. ચામાચીડિયાએ ચતુરાઈથી જવાબ આપ્યો. હું ભલે ઊડી શકું પરંતુ પંખી નથી. જુઓ મારા શરીરે પંખી જેવાં પીંછાં તમને દેખાય છે ? મારે ચાંચ પણ નથી. અને દેખાવ તો મારું મોં ઊંદર જેવું જ છે. હું ઊંદર જ છું ! નોળિયાને તેની વાત સાચી લાગી. તેણે ચામાચીડિયાને છોડી દીધું. ચામાચીડિયું ઊડી ગયું. થોડા દિવસો પછી ફરી પાછું ચામાચીડિયું નીચે જમીન પર પડકાયું. તરત એક બીજા નોળિયાએ તેને પકડી લીધું. મને મારશો નહિ ચામાચીડિયાએ પહેલાંની માફક વિનંતી કરી. નોળિયો કહે, કેમ ! તને હું શા માટે ન મારું ! ઊંદર અને નોળિયાને તો વેર છે. તને હું જીવતો ન છોડી શકું. ચામાચીડિયાએ હિંમતથી કહ્યું, પણ હું તો પંખી છું ઊંદર નથી. ઊડવા મારે બે પાંખો પણ છે. કહી પોતાની પાંખો હવામાં ફફડાવી. નોળિયાએ કહ્યું, તારી વાત સાચી છે તું લાગે છે તો પંખી. જા ત્યારે ઊડી જા. ચામાચીડિયું ઊડી ગયું. તેણે અંધારી જગ્યાએ આશરો લઈ લીધો. |